VERITAS; een reflectie

Begin april begonnen de voorbereidingen voor de televisieuitzending van Condor B; Veritas. In eerste instantie wilde ik niet meewerken aan de uitzending; mijn eigen planning was al overvol. Ik besloot het toch te doen, de mogelijkheid was er nu en misschien komt die wel nooit meer. Afijn, we besloten de groep te verdelen in duo’s en met die indeling verschillende reportages te maken. De duo’s werden random samengesteld en ik kwam in een duo met Rens. Ieder duo zou vervolgens verschillende onderwerpen aanleveren, en ook die zouden weer random verdeeld worden over de groepen. Rens en ik hadden de keus uit vluchtelingen of de dubbele nationaliteit. We kozen voor de dubbele nationaliteit, er zat een reden achter, maar die ben ik even kwijt.

Terwijl de helft van de groep in Edinburgh was en ik ziek op de bank lag, werden er belangrijke keuzes gemaakt over de invulling van de uitzending. Hoelang gaan de reportages duren? Welke camera gebruiken we? Wie nodigt een gast uit? Ook werden de rollen verdeeld onder degene die aanwezig waren.

Reflectiepunt
Voordat de Edinburgh reis begon, was afgesproken dat de thuisblijvers verder zouden gaan met de voorbereidingen voor Veritas. Achteraf voelde ik toch een soort achterstand, ik kan het niet helemaal plaatsen, maar de volgende keer zou ik het niet snel weer zo doen. Voor iedereen uit onze groep was een uitzending maken van dit soort nieuw, we hadden naar mijn mening dus beter die basisdingen samen kunnen bespreken.

Dus, ik werkte met Rens aan het item over de dubbele nationaliteit. Er werd een oproep op Facebook geplaatst en Rens kwam (en bleef) in contact met mogelijke geïnterviewden. Over de interviews heb ik een apart reflectiestuk geschreven. Onze samenwerking verliep tijdens de voorbereidingen en het filmen van de interviews prima. Tot we aan de slag gingen met het draaiboek, dat was niet leuk.

Reflectiepunt
Toen de uitzending eenmaal voorbij was heb ik het er met Rens nog eens over gehad. Want hoe kan het, dat de samenwerking bij bepaalde onderdelen helemaal prima gaat, en bij andere delen helemaal niet prima gaat. De conclusie daaruit was dat we het vaker oneens dan eens zijn met elkaar, als het op schoolzaken aankomt.

Voordat er überhaupt iets gefilmd kon worden, waren er camera’s, microfoons en statieven nodig. Het toeval wilde dat er precies tijdens onze ‘filmweken’ een buitenlandreis gepland stond voor alle eerstejaars. Het kwam er dus op neer dat alle camera’s, statieven en microfoons uitgeleend waren.

Reflectiepunt
Het is natuurlijk handig om even te checken of er nog andere activiteiten zijn waarvoor camera’s nodig zijn. Dat hadden we niet gedaan en zou ik de volgende keer in ieder geval wel doen. Het is uiteindelijk goed gekomen, ieder groepje had een camera om mee te filmen, maar ideaal was het niet.

We plande de uitzending, zonder heel erg op details in te gaan, op 24 mei. Het zou precies uitkomen. Na de meivakantie was er nog een week om de video te monteren en dan zou alles precies op 14 mei af zijn. Om 23.59, dat bleek erg belangrijk.

Reflectiepunt
Zoals altijd bij Condor, was er te weinig tijd. Mede doordat het regelen van interviews en een deskundige wat langer duurde dan gehoopt. Toen kwam het drama van de camera’s er nog bij en tel daar alle vrije dagen in mei ook nog maar bij op. Uiteindelijk was het draaiboek van onze reportage pas op zaterdag 12 mei af. De volgende keer zou ik meer aandacht besteden aan het plannen van de datum. Achteraf is dat natuurlijk logisch, maar op dat moment vond ik het prima en wilde ik zo snel mogelijk beginnen.

Mijn taak tijdens de uitzending was het bedienen van de autocue. Regelen dat Nick, de presentator, zijn tekst op tijd zag en tussendoor ook nog tijd om te kijken hoe alles verliep bij het schakelen tussen de camera’s.

Reflectiepunt
Heel veel valt er niet te reflecteren op mijn taak tijdens de uitzending. Achteraf vind ik het alleen wel jammer dat ik geen inhoudelijke taak heb gekozen. Voor nu was het prima, maar de volgende keer doe ik het anders. Ik heb vanachter mijn bureaustoel wel alles in de gaten kunnen houden, dat was dan wel weer interessant. Zo heb ik ook iets meegekregen van het schakelen tussen de camera’s, hoe de camera’s bediend werden en hoe alles er achter de schermen uitziet.

Een eindconclusie? De komende tijd zal ik niet snel weer een live uitzending maken. Ik vond het tof om te doen, maar het heeft veel stress gegeven en er zijn nog zoveel andere leuke dingen te doen.

Foto credit: Lynn van Dun

Geef een reactie