Edinburgh reflectie

Op acht april om 21.10 vertrok ik met Stephanie, Cedric, Mirthe en Eline voor vijf dagen naar Edinburgh. Vooraf wist ik niet dat het avontuur voor mij maar één dag zou duren en ik precies vijfentwintig uur later alweer op Nederlandse bodem zou staan. Een stuk tekst waarin ik reflecteer op de reis kan ik dus niet maken, maar een reflectie waarin ik terugkijk op de voorbereidingen wel.

Ergens in december kwam Bea met het idee een reis te maken naar Marokko. Ze kende daar iemand en die zou ons graag willen helpen met het voorbereiden van de reis. Na wat informeren bleek de kennis van Bea alweer in Nederland te zitten en voorlopig niet terug te gaan. Het idee van een reis had ons al helemaal gelukkig gemaakt en we besloten dus toch ergens heen te gaan. Marloes en Rens wilde mee, en zo waren we met een groep van zes.

The Break Up
De wekelijkse vergaderingen verliepen niet soepel. Het kiezen van een bestemming waarmee iedereen het eens was duurde drie weken, dat zegt al genoeg. Iemand moest toegeven. Vraag me niet hoe, maar uiteindelijk werd het Lissabon. De discussie over het wel of niet volgen van gastcolleges is mij het meest bijgebleven en na die vergadering was ik er eigenlijk ook echt klaar mee. Ik geloof dat het diezelfde of een week later was, dat Rens en Marloes beide besloten niet meer mee te gaan.

Reflectie punt
De hele eerste maand van vergaderen bestond voor mijn gevoel uit compromissen sluiten. Er was bijna niets waarmee iedereen het eens was en dat was vermoeiend. Te veel meningen over te veel kleine details. Wat ik anders zou doen? Beter nadenken over wat het nou echt waard is om over te discussiëren. De locatie is belangrijk, maar die hele discussie over de gastcolleges was echt onnodig vanuit mijn kant van het verhaal.

Crisisplannen
Eline, Stephanie, Cedric en ik gingen verder en veranderde de locatie naar Edinburgh. Mirthe hoorde van onze ideeën en wilde graag mee, natuurlijk mag dat! Het komende stuk van deze reflectie gaat in sneltrein vaart want er gebeurde nogal veel. Plan A viel in het water, we kregen geen toestemming voor het filmen in de kastelen waaruit onze video zou bestaan. Meerdere telefoontjes en mails verder besloten we het idee te schrappen en iets anders te bedenken. Crisisplan B bestond uit het bezoeken van meerdere locaties met een spookverleden. Volgens plan C zouden we video’s maken over de vele tuinen in de stad en plan D bestond uit meerdere korte video’s.

Reflectie punt
Ik heb lang nagedacht over wat we beter hadden kunnen doen tijdens het bedenken van een plan. Misschien hadden we beter moeten onderzoeken wat de stad te bieden had? Aan de andere kant had ik het gevoel de hele stad al te kennen voordat ik er überhaupt geweest was. We waren al zo lang bezig geweest met het kiezen van een stad dat we de uiteindelijke keuze misschien te snel(??) hebben gemaakt.

The Fringe
Dan nu, het plan. Ieder jaar vind het grootste kunstfestival ter wereld onder andere plaats in Edinburgh, de stad waar het allemaal is begonnen. Na een tip van Roy gingen we op onderzoek uit. Wat kunnen we hierover maken zonder beelden van het festival zelf te hebben? Dat vind namelijk pas in augustus plaats, terwijl wij in april die kant op vlogen. Een reportage over hoe Edinburgh zich voorbereid op het festival en wat de inwoners erover denken, werd het. ‘’Edinburgh about the Fringe’’. Samen met Cedric zou ik nog een fotoreportage maken over Edinburgh tijdens de zonsopkomst en ondergang. Met Stephanie hield ik mij bezig met een fotoreportage over boekenwinkels.

Reflectie punt
Een week voor vertrek sprak ik om zeven uur in de ochtend op het station van Tilburg af met Cedric. Onze reportage zou bestaan uit beelden gemaakt tijdens de zonsopkomst en zonsondergang en daarmee wilde we oefenen. Na terugkomst stelde we een document op met tips voor onszelf. Waar moeten we rekening mee houden en wat kan beter. Ik heb hier zelf uiteindelijk niets van in de praktijk kunnen brengen, maar het zou een goede voorbereiding zijn geweest.

De volggroep
Voor het vaststellen van onze doelgroep namen we contact op met Julian Klop. Hij legde het principe van de volggroep aan ons uit, en wij besloten het voor ons project te gebruiken. Om toch enigszins een richting te geven aan hoe die volggroep eruit zou zien, kozen we Instagram als plaats om in contact te komen met ons publiek. Het leek ons een tof idee niet meteen te verklappen waar we heen zouden gaan, maar met hints te werken.
Om onze volggroep iets groter te maken besloten we alles in het Engels te publiceren. Niet alleen de hints op Instagram, ook de tekst onder de foto’s en de hele video.

Reflectie punt
Ik sta nog steeds achter onze keuze voor Instagram. Dat is de plek waar mensen onder de 35 meestal te vinden zijn, en op die groep wilden we ons richten. We waren goed op weg met het geven van hints, tot er een hint op onze pagina kwam waarvan het antwoord zo online te vinden was. De volgende keer ga ik dus beter kijken naar de volgorde van de hints. Voor mijn gevoel hadden we dat nu ook al gedaan, maar het blijkt toch beter te kunnen.

Wat kan ik nog meer zeggen over deze reis? Dat ik er van baal dat ik het niet heb kunnen uitvoeren en afronden zoals ik had gehoopt en bedacht. Dat het geen fijn gevoel is de rest van de groep achter te laten terwijl er zoveel moet gebeuren. Dat ik het niet tof vind deze reflectie op een negatieve manier af te sluiten, maar dat het toch wel zo is. Er moest een moment komen dat er iets niet goed ging, en dat is nu geweest. Nu is het klaar en weer verder. The only way is up.

1 Comment

Geef een reactie