De Journalistiek; een reflectie

Tijdens het schrijven van, Het Antwoord, in januari, zat ik vooral in mijn hoofd met geschreven journalistiek. Teksten voor kranten, bladen of online. Ik wist natuurlijk dat er andere vormen van journalistiek bestaan, maar ik was daar niet echt mee bezig. De afgelopen vijf maanden ben ik opzoek gegaan naar andere ‘soorten’ journalistiek, soms moest ik even graven en op andere momenten liep ik er zo tegenaan.

Het begon toen Cédric tijdens zijn moment om het journalistieke voorbeeld te laten zien, iets besprak over grafische journalistiek. Zijn specifieke voorbeeld was van grafisch journalist Dan Archer. Archer maakte The Nisoor Square Shootings ,een interactief stripverhaal dat het verhaal verteld van een moordpartij in Bagdad. Via een tijdlijn kun je precies volgen wat er wanneer is gebeurd en de gebruiker kan de moordpartij volgen door op een bepaalde plek in de kaart te klikken.
Het werk van Dan Archer zag ik in eerste instantie niet als journalistiek, in mijn hoofd zat ik nog heel erg met de geschreven teksten. Inmiddels is dat anders, mijn kijk op de journalistiek is verbreed. Archer verteld een verhaal met beeld in plaats van alleen tekst en trekt hierdoor een andere doelgroep aan.

Geen hijgerige headlines, maar diepgang en analyse, dat is wat slow journalism inhoud. Tijdens mijn zoektocht naar informatie over vernieuwing binnen de journalistiek kwam ik de term tegen. Heel vernieuwend is het niet, maar het is wel een vorm van journalistiek. Slow journalism gaat om de kwaliteit, niet om de kwantiteit. Liever even wachten met het plaatsen van een artikel totdat alles duidelijk is. Tot er uitleg gegeven kan worden en het gegris naar belangrijke antwoorden voorbij is. Het trekt mij wel, ik lees zelf ook liever een artikel waar al veel informatie instaat, in plaats van dat ik nog tien keer terug moet om te kijken of er al meer bekend is.

“Fotojournalisten spelen van oudsher een voorname rol in het informeren over, reflecteren op en ter discussie stellen van actuele maatschappelijke ontwikkelingen”, schrijven Alexander Pleijter & Frits Gierstberg in hun onderzoek “Fotojournalistiek in perspectief”. “Het lijkt er echter op dat de maatschappelijke rol van de fotojournalistiek steeds verder onder druk komt te staan door enkele prominente ontwikkelingen.” Zo is er steeds minder budget en concurrentie van amateurs. Dat laatste is goed te begrijpen, iedereen kan een foto maken met de moderne technieken van tegenwoordig. Toch denk ik dat fotojournalistiek een vak apart is. Het afgelopen jaar ben ik er zelf niet veel mee bezig geweest, maar het leek wel steeds terug te komen. Stephanie bracht een journalistiek voorbeeld mee over de Canon Zilveren Camera 2017, ik nam zelf een journalistiek voorbeeld mee over fotojournalist Eman Mohammed ,en overal kwamen opeens fotojournalisten voorbij. Het belangrijkste is dat er een verhaal wordt verteld, niet met woorden maar met een beeld.

Geef een reactie